Şimdiii herkesin fikri kendine tabiki ama ben okul çağına gelmiş ve hala benim yemek yedirdiğim bir çocuk istemem.Evlenmeden önce yadırgardım "yahu kazık kadar velet olmuş bi anası bi babası tıkıştırıyor ağzına,ben böyle yapmıycam" diye.Oğlum doğduktan sonra gördüm ki bekara kadın boşamak kolaymış:) Yapmam dediklerinizi bir küçük ateş parçası burnunuzu sürteee sürtee yaptırabilirmiş.Ama bu konuda sağlam durdum,yılmadım ve sabrettim!Restaurantlarda gördüğüm,koca koca çocukların yemeklerini kendileri yiyemedikleri(yemedikleri) için soğuk yemekleri yiyen anneleri gibi olmayacaktım.Evropalı yengem gibi yada oralarda gördüğüm anneler gibi,çocuğum mama sandalyesinde kendi başına yiyip içip dökerken ben eşimle arkadaşlarımla muhabbet edip yemekten zevk alıcaktım.Nitekim olduda.Ama çoook kirli,pasaklı,sancılı ve sinir krizli bir dönemden sonra.En baştan döke,saça,bata,çıkada olsa kendi yesin diye teşvik ettik.Gerçi hala sıkılınca elindekileri yoğuruyor,sağa sola fırlattığı oluyor ama belli bir yaşa gelene kadar çok bir tertip düzende beklemiyorum zaten.Anneme göre onun yedirmesi,çocuğun yemesini beklemekten daha kolay.Çocuğun doymuş olmasıda değil,kendi tatmin olacağı kadar miktarı yedirebilmesi önemli.Eşimin aileside eleştiriyor,"elleriyle yiyor topluca bitleniceksiniz,her öğünde temizlik yapmaktan bıkmadınmı,amann sen yedir ne olur ki eninde sonunda öğrenicek zaten"..Buarada eninde sonunda öğrenicek zaten diyen bayanın 3yaşındaki kızı taneli yemek yiyemiyor ve annesi besliyor,6yaşındaki diğer kızıda meyveleri annesi hep sıkıp verdiği için taneyle yemiyor.Eleştirmek bana düşmez kendi tercihi fakat şikayet etme noktasına gelince dayanamıyorum.Ozaman sıkma şu meyveleri ver eline yesin offf diyesim geliyor,susuyorum.
Yemeğini kendi kendine yiyebilecek yaşta çocukları siz beslerseniz,tabiki hep sizden beklerler.Neden kendileri uğraşsın ki? En sinir olduğum şey ise heryer blw ci anne kaynıyor ama bunlar bir tek bana mı denk gelmiyor? Ayrıca bu konudan dert yanan bir ben değilim,çok anne ile konuştum.Aslında bir anneyi yine başka anneler yadırgıyor,üzüyor..Halbuki üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri yaşıyoruz.Hangi konularda hassas olduğumuz belliyken;neden duyulur şekilde yadırgama gereği duyarız?
Gelelim kızdığım konuya.Bu pazar kahvaltısına eşimle en sevdiğimiz mekanlardan birindeyiz,sahipleri tatlı ve ilgili insanlar.Mama sandalyeleri,çocuk oyun alanları hem kapalı hemde açık parkları var.Neyse biz yemeğe başladık ve bizim gibi çocuklu ailelerde çok.Yan masadaki ice ile aynı aylarda olduğu belli boğum boğum kız bebeğin annesi,bir yandan "hadeee ye dedim,offf,ayyy,sıkıldım,yeter buyu artık,çayım soğudu bak,aaa uçakk geliyoo,hade annem aç ağzını.."diye diye çocuğa bir şeyler tıkıştırmakta.Yalnız rahatta durmuyor "ayyy pis pis görüyomusun,ıyyy ben yediririm ömür boyu daha iyi,zayıf zaten aç işte yazık,keyif yapıyorlar orda çocuğa bakan yok" diye söyleniyor.Tabiki cevap bile vermedim,hangi birine yetişicem.Hayır kendin iki dakka rahat oturamadın,güzelce kahvaltını yapamadın diye bizim gibilere düşman olmuşsun onu anladım da ne gerek var?Ve evet çocuğum zayıf,normalide bu.Kilo problemi yok,iştahlı değil ama yiyor.Buda hem benim için hemde dr. içinde yeterli.
Dışarda anneleri eleştiren çok insan görüyorum halbuki annelere daha çok destek lazım!Ee çenenizi tutamıyorsunuz ve illaki eleştiri yapacaksanızda mümkünse "yapıcı" olsun "yıkıcı" değil!!!
Bizim evdede durumlar biraz sıkıntılı bu aralar.Eğer evde yatılı misafir,anane-babane/dede tayfası var ise şımarıklık son noktada oluyor.Cilve yapar,yemez,oyun ister,uyumaz..Artık bunada bir çözüm bulduk:) Şuan diş çıkardığı için üç gündür toplamda yediği 7-8çilek ve iki galeta(kendim yaptım).Üzülüyorum ama en azından emiyor diye içim bir nebze olsun rahat.Hala emiyor olması bu dönemler için avantaj.Ve bugün ilk defa akşam yemeğini güzelce yedi hemde suyuna ekmek banarak:)))Babayı taklit ediyor sıpa..Buarada tariflerimizide #iceneyiyor etiketi ile instada paylaşıyorum genelde.
Yorulucaksınız,etrafta batıcak ve evet kriz geçirip ağlıcaksınız bile ama sonucuna değer,yılmayın,sabredin!Hepinize iştahlı günler dilerim efenim..
